Mapa Hantawirusa — Globalny Tracker Ognisk na Żywo

Hantawirus przenosi się przez wdychanie cząstek aerozolu z moczu, odchodów lub śliny zakażonych gryzoni — nie przez przypadkowy kontakt powietrzny między ludźmi. Wirus unosi się w powietrzu, gdy wysuszone odchody gryzoni zostaną wzburzone, np. podczas sprzątania. Nie przenosi się przez kaszel ani kichanie między ludźmi.

Większość szczepów hantawirusa, w tym wirus Sin Nombre (Ameryka Północna), nie przenosi się między ludźmi. Wirus Andes jest udokumentowanym wyjątkiem: bliski kontakt z zakażoną osobą może prowadzić do transmisji, co zaobserwowano w klastrze MV Hondius w 2026 r. W przypadku potwierdzonych zakażeń zaleca się standardowe środki kontroli zakażeń (maseczki, higiena rąk, izolacja).

Hantawirus występuje na całym świecie. W obu Amerykach wirus Sin Nombre jest powszechny w zachodniej części Stanów Zjednoczonych, natomiast Wirus Andes jest endemiczny w Patagonii (Argentyna i Chile). W Europie i Azji szeroko krążą wirusy Seoul i Puumala. Przypadki są najczęstsze na obszarach wiejskich z dużą populacją gryzoni.

Hantawirusowy zespół płucny (HZP), wywoływany przez szczepy takie jak Sin Nombre i Wirus Andes, ma wskaźnik śmiertelności przypadków wynoszący 20–40% i może sięgać nawet 50%. Gorączka krwotoczna z zespołem nerkowym (HFRS), wywoływana przez szczepy takie jak Seoul i Hantaan, ma niższy wskaźnik śmiertelności wynoszący 1–15% w Azji i Europie, w zależności od konkretnego szczepu.

W Stanach Zjednoczonych ani w większości krajów zachodnich nie ma zatwierdzonej przez FDA szczepionki przeciwko hantawirusowi. W Chinach i Korei Południowej opracowano i stosuje się szczepionki przeciwko szczepom HFRS. Badania nad szerszymi szczepionkami przeciwko hantawirusowi są w toku. Profilaktyka opiera się obecnie na zwalczaniu gryzoni i unikaniu kontaktu z ich odchodami.

Pod koniec kwietnia 2026 r. wśród pasażerów i członków załogi MV Hondius — statku wycieczkowego operującego na południowym Atlantyku w pobliżu Patagonii — zidentyfikowano klaster przypadków Wirusa Andes (hantawirusa). Ognisko zakażenia jest szczególnie istotne, ponieważ Wirus Andes jest jedynym hantawirusem zdolnym do przenoszenia się z człowieka na człowieka. WHO wydała kilka raportów Disease Outbreak News śledzących ten klaster.

W przeciwieństwie do COVID-19, hantawirus nie jest ludzkim wirusem oddechowym przenoszącym się drogą powietrzną między ludźmi. Wymaga bezpośredniego kontaktu z aerosolizowanymi odchodami gryzoni lub ich wdychania. Hantawirus nie powoduje rozległych łańcuchów transmisji z człowieka na człowieka (z rzadkim wyjątkiem Wirusa Andes), dlatego jego potencjał wybuchowy jest zazwyczaj lokalny, a nie pandemiczny.

Dla większości ludzi ryzyko zakażenia hantawirusem pozostaje niskie. Klaster MV Hondius jest godnym uwagi zdarzeniem ze względu na rzadką transmisję Wirusa Andes z człowieka na człowieka, ale jest geograficznie ograniczony. Największe ryzyko dotyczy osób na obszarach wiejskich narażonych na kontakt z gryzoniami. Stosuj standardową profilaktykę: unikaj kontaktu z gryzoniami, uszczelniaj otwory w budynkach i używaj odpowiedniego sprzętu ochronnego podczas sprzątania potencjalnie skażonych obszarów.